Dışarıdan bakıldığında kulağa kaba ya da bencilce gelen “hayır” kelimesi, insan zihninde çoğu zaman ağır bir yükle taşınır. Çünkü pek çoğumuz, reddetmenin bizi daha az sevilen, daha az başarılı ya da daha az “iyi insan” yapacağına inanırız. Oysa hafızamızı yokladığımızda, genellikle şunu hatırlayamayız: En son neye gerçekten içimizden gelerek “hayır” dedik?

Hayır Diyebildiğin Kadar Özgürsün

Kendimizi feda ederek daha başarılı olabileceğimizi, daha güzel ya da daha yakışıklı görüneceğimizi ya da daha iyi bir insan olarak algılanacağımızı düşünürüz. Bu düşünceyle neleri zorla kabul ettik? Hangi davetlere, hangi işlere, hangi ilişkilere “evet” dedik ama içimizden bir ses bunun doğru olmadığını fısıldadı? Modern psikolojiye göre “hayır” diyememek çoğu zaman korkudan beslenir. Dışlanma korkusu, sevilmeme korkusu, suçluluk duygusu… Oysa gerçek sınırlar, sert duvarlar değil; insanın kendini koruyabildiği şeffaf çizgilerdir. Gerçekten aşırı öfke duymadan, savunmaya geçmeden, karşı tarafı kırmadan “hayır” diyebiliyor muyuz? Yoksa ancak çok yorulduğumuzda, patlama noktasına geldiğimizde mi reddediyoruz?

Hayır Diyebilme Sanatı Hayatın Tam Merkezindedir

“Hayır diyebilme sanatı” hayatın tam merkezindedir. Kendi hayatında ne kadar söz hakkın olduğunu, zamanını ve enerjini kimin için harcadığını açıkça gösterir. Hayır diyebildiğin ölçüde özgürleşirsin. Hayır diyebildiğin kadar kendine alan açarsın. Belki de asıl soru şudur: Hayatında kaç kez “evet” diyerek kendinden vazgeçtin? Ve bundan sonra, kaç kez kendin için “hayır” demeye hazırsın?